suppeditare
intransitives Verb v/i <ō, āvī, ātum 1.>Übersicht aller Übersetzungen
- ausreichen, genügen (alicui jemandem), (ad aliquid/in aliquid zu etwas, für etwas)suppeditāresuppeditāre
- taugen (alicui rei zu etwas)suppeditāresuppeditāre
Konjugation
Aktiv
| Indikativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. suppeditō 2. Person 2. suppeditās 3. Person 3. suppeditat | 1. Person 1. suppeditāmus 2. Person 2. suppeditātis 3. Person 3. suppeditant |
| Futur | 1. Person 1. suppeditābō 2. Person 2. suppeditābis 3. Person 3. suppeditābit | 1. Person 1. suppeditābimus 2. Person 2. suppeditābitis 3. Person 3. suppeditābunt |
| Imperfekt | 1. Person 1. suppeditābam 2. Person 2. suppeditābās 3. Person 3. suppeditābat | 1. Person 1. suppeditābāmus 2. Person 2. suppeditābātis 3. Person 3. suppeditābant |
| Perfekt | 1. Person 1. suppeditāvī 2. Person 2. suppeditāvisti 3. Person 3. suppeditāvit | 1. Person 1. suppeditāvimus 2. Person 2. suppeditāvistis 3. Person 3. suppeditāvērunt |
| Futur 2 | 1. Person 1. suppeditāverō 2. Person 2. suppeditāveris 3. Person 3. suppeditāverit | 1. Person 1. suppeditāverimus 2. Person 2. suppeditāveritis 3. Person 3. suppeditāverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. suppeditāveram 2. Person 2. suppeditāverās 3. Person 3. suppeditāverat | 1. Person 1. suppeditāverāmus 2. Person 2. suppeditāverātis 3. Person 3. suppeditāverant |
| Konjunktiv | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. suppeditem 2. Person 2. suppeditēs 3. Person 3. suppeditet | 1. Person 1. suppeditēmus 2. Person 2. suppeditētis 3. Person 3. suppeditent |
| Imperfekt | 1. Person 1. suppeditārem 2. Person 2. suppeditārēs 3. Person 3. suppeditāret | 1. Person 1. suppeditārēmus 2. Person 2. suppeditārētis 3. Person 3. suppeditārent |
| Perfekt | 1. Person 1. suppeditāverim 2. Person 2. suppeditāveris 3. Person 3. suppeditāverit | 1. Person 1. suppeditāverimus 2. Person 2. suppeditāveritis 3. Person 3. suppeditāverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. suppeditāvissem 2. Person 2. suppeditāvissēs 3. Person 3. suppeditāvisset | 1. Person 1. suppeditāvissēmus 2. Person 2. suppeditāvissētis 3. Person 3. suppeditāvissent |
| Imperativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | suppeditā! | suppeditāte! |
| Futur | 2. Person 2. suppeditāto! 3. Person 3. suppeditāto! | 2. Person 2. suppeditātōte! 3. Person 3. suppeditanto! |
| Infinitiv | |
|---|---|
| Präsens | suppeditāre |
| Perfekt | suppeditāvisse |
| Futur | suppeditātūrum, am, um esse |
| Partizip | |
|---|---|
| Präsens | suppeditāns, suppeditantis |
| Futur | suppeditātūrus, a, um |
Gerundium
| Genitiv | suppeditandī |
|---|---|
| Dativ | suppeditandō |
| Akkusativ | ad suppeditandum |
| Ablativ | suppeditandō |
Supinum
| suppeditātum |
suppeditare
transitives Verb v/t <ō, āvī, ātum 1.>Übersicht aller Übersetzungen
Konjugation
Aktiv
| Indikativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. suppeditō 2. Person 2. suppeditās 3. Person 3. suppeditat | 1. Person 1. suppeditāmus 2. Person 2. suppeditātis 3. Person 3. suppeditant |
| Futur | 1. Person 1. suppeditābō 2. Person 2. suppeditābis 3. Person 3. suppeditābit | 1. Person 1. suppeditābimus 2. Person 2. suppeditābitis 3. Person 3. suppeditābunt |
| Imperfekt | 1. Person 1. suppeditābam 2. Person 2. suppeditābās 3. Person 3. suppeditābat | 1. Person 1. suppeditābāmus 2. Person 2. suppeditābātis 3. Person 3. suppeditābant |
| Perfekt | 1. Person 1. suppeditāvī 2. Person 2. suppeditāvisti 3. Person 3. suppeditāvit | 1. Person 1. suppeditāvimus 2. Person 2. suppeditāvistis 3. Person 3. suppeditāvērunt |
| Futur 2 | 1. Person 1. suppeditāverō 2. Person 2. suppeditāveris 3. Person 3. suppeditāverit | 1. Person 1. suppeditāverimus 2. Person 2. suppeditāveritis 3. Person 3. suppeditāverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. suppeditāveram 2. Person 2. suppeditāverās 3. Person 3. suppeditāverat | 1. Person 1. suppeditāverāmus 2. Person 2. suppeditāverātis 3. Person 3. suppeditāverant |
| Konjunktiv | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. suppeditem 2. Person 2. suppeditēs 3. Person 3. suppeditet | 1. Person 1. suppeditēmus 2. Person 2. suppeditētis 3. Person 3. suppeditent |
| Imperfekt | 1. Person 1. suppeditārem 2. Person 2. suppeditārēs 3. Person 3. suppeditāret | 1. Person 1. suppeditārēmus 2. Person 2. suppeditārētis 3. Person 3. suppeditārent |
| Perfekt | 1. Person 1. suppeditāverim 2. Person 2. suppeditāveris 3. Person 3. suppeditāverit | 1. Person 1. suppeditāverimus 2. Person 2. suppeditāveritis 3. Person 3. suppeditāverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. suppeditāvissem 2. Person 2. suppeditāvissēs 3. Person 3. suppeditāvisset | 1. Person 1. suppeditāvissēmus 2. Person 2. suppeditāvissētis 3. Person 3. suppeditāvissent |
| Imperativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | suppeditā! | suppeditāte! |
| Futur | 2. Person 2. suppeditāto! 3. Person 3. suppeditāto! | 2. Person 2. suppeditātōte! 3. Person 3. suppeditanto! |
| Infinitiv | |
|---|---|
| Präsens | suppeditāre |
| Perfekt | suppeditāvisse |
| Futur | suppeditātūrum, am, um esse |
| Partizip | |
|---|---|
| Präsens | suppeditāns, suppeditantis |
| Futur | suppeditātūrus, a, um |
Gerundium
| Genitiv | suppeditandī |
|---|---|
| Dativ | suppeditandō |
| Akkusativ | ad suppeditandum |
| Ablativ | suppeditandō |
Supinum
| suppeditātum |