praescire
<sciō, scīvī/sciī, scītum 4.>Übersicht aller Übersetzungen
Konjugation
Aktiv
| Indikativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. praescīō 2. Person 2. praescīs 3. Person 3. praescīt | 1. Person 1. praescīmus 2. Person 2. praescītis 3. Person 3. praescīunt |
| Futur | 1. Person 1. praescīam 2. Person 2. praescīes 3. Person 3. praescīet | 1. Person 1. praescīemus 2. Person 2. praescīetis 3. Person 3. praescīent |
| Imperfekt | 1. Person 1. praescīebam 2. Person 2. praescīebās 3. Person 3. praescīebat | 1. Person 1. praescīebāmus 2. Person 2. praescīebātis 3. Person 3. praescīebant |
| Perfekt | 1. Person 1. praescīvī 2. Person 2. praescīvisti 3. Person 3. praescīvit | 1. Person 1. praescīvimus 2. Person 2. praescīvistis 3. Person 3. praescīvērunt |
| Futur 2 | 1. Person 1. praescīverō 2. Person 2. praescīveris 3. Person 3. praescīverit | 1. Person 1. praescīverimus 2. Person 2. praescīveritis 3. Person 3. praescīverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. praescīveram 2. Person 2. praescīverās 3. Person 3. praescīverat | 1. Person 1. praescīverāmus 2. Person 2. praescīverātis 3. Person 3. praescīverant |
| Konjunktiv | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person 1. praescīam 2. Person 2. praescīās 3. Person 3. praescīat | 1. Person 1. praescīāmus 2. Person 2. praescīātis 3. Person 3. praescīant |
| Imperfekt | 1. Person 1. praescīrem 2. Person 2. praescīrēs 3. Person 3. praescīret | 1. Person 1. praescīrēmus 2. Person 2. praescīrētis 3. Person 3. praescīrent |
| Perfekt | 1. Person 1. praescīverim 2. Person 2. praescīveris 3. Person 3. praescīverit | 1. Person 1. praescīverimus 2. Person 2. praescīveritis 3. Person 3. praescīverint |
| Plusquamperfekt | 1. Person 1. praescīvissem 2. Person 2. praescīvissēs 3. Person 3. praescīvisset | 1. Person 1. praescīvissēmus 2. Person 2. praescīvissētis 3. Person 3. praescīvissent |
| Imperativ | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Präsens | praescī! | praescīte! |
| Futur | 2. Person 2. praescīto! 3. Person 3. praescīto! | 2. Person 2. praescītōte! 3. Person 3. praescīunto! |
| Infinitiv | |
|---|---|
| Präsens | praescīre |
| Perfekt | praescīvisse |
| Futur | praescītūrum, am, um esse |
| Partizip | |
|---|---|
| Präsens | praescīens, praescīentis |
| Futur | praescītūrus, a, um |
Gerundium
| Genitiv | praescīendī |
|---|---|
| Dativ | praescīendō |
| Akkusativ | ad praescīendum |
| Ablativ | praescīendō |
Supinum
| praescītum |